Piemont – Barolo, Barbaresco i nebbiolo

2026-06-29

Napa Valley – ikona win z USA

2026-07-03

Veneto – Amarone i Valpolicella

W 2019 roku butelka Amarone della Valpolicella z dobrego rocznika kosztowała średnio 60-80 euro, podczas gdy jej lżejszy kuzyn Valpolicella Classico z tego samego regionu był dostępny już za 15 euro. Ta różnica cenowa to nie przypadek, lecz wynik skomplikowanego procesu produkcji, który zaczyna się na wulkanicznych i wapiennych glebach wzgórz wokół Werony. To właśnie tutaj, w sercu regionu Veneto, rodzą się wina o dwóch skrajnie różnych obliczach.

Aby w pełni zrozumieć fenomen tego regionu, warto spojrzeć na niego przez pryzmat całego winiarskiego krajobrazu Włoch. Zachęcam do zapoznania się z naszą ofertą, która pomoże umiejscowić Veneto w szerszym kontekście apelacji. W dalszej części artykułu poznasz pochodzenie tych win, kluczowe szczepy (głównie Corvina i Rondinella), sekret metody appassimento oraz dowiesz się, jak odróżnić młode, owocowe Valpolicella od potężnego, suszonego Amarone.

Najważniejsze wnioski

Apelacja Valpolicella opiera się na hierarchii klasyfikacji DOC, DOCG i klasycznych subregionach, co bezpośrednio wpływa na jakość i styl wina.
Szczepy Corvina, Rondinella i Molinara stanowią fundament smaku, przy czym Corvina odpowiada za strukturę i owocowość, a Rondinella za kolor i taniny.
Amarone powstaje wyłącznie w wyniku procesu appassimento (suszenia winogron), co koncentruje cukry i aromaty, prowadząc do wysokiej zawartości alkoholu i bogatego profilu.
Główna różnica między Valpolicella Ripasso a Amarone polega na tym, że Ripasso powstaje przez refermentację na wytłokach z Amarone, co daje średnio pełniejsze wino, ale bez intensywności suszonych owoców.
Najczęstszym błędem przy serwowaniu Amarone jest podawanie go w zbyt wysokiej temperaturze, co maskuje jego złożoność i niweluje aromaty.

Kształtowanie się apelacji Valpolicella i jej klasyfikacje

Historia apelacji Valpolicella to opowieść o precyzyjnym definiowaniu granic i jakości. Oficjalnie uznana za DOC w 1968 roku, region ten objął historyczne winnice na północny zachód od Werony, pomiędzy Lessinią a doliną Adygi. Kluczowym momentem było podniesienie w 2010 roku najwyższej klasy produkcji, Amarone della Valpolicella, do rangi DOCG. To wyróżnienie, oparte na rygorystycznych limitach plonów (maks. 12 ton z hektara) i dłuższym starzeniu, oddzieliło wina świeże od tych potężnych, suszonych.

Trzy oblicza apelacji: od klasyki do wielkiej mocy

W ramach Valpolicella DOC istnieje wyraźna hierarchia, którą każdy sommelier rozpoznaje po etykiecie. Podstawą jest Valpolicella Classico, która pochodzi z historycznej strefy u podnóża wzgórz. Dalej mamy Superiore – wino z minimalną zawartością alkoholu 12% i rocznym leżakowaniem. Najwyższym wyrazem terroir są jednak wina z oznaczeniem Ripasso (Valpolicella Ripasso DOC) oraz wspomniane Amarone DOCG. Ripasso to geniusz ekonomii winiarskiej – wino „przepuszczane” przez wytłoki z Amarone, co nadaje mu głębię i strukturę.

Valpolicella DOC – wino młode, pijalne w ciągu 2-3 lat, ceny od 8 do 15 EUR.
Valpolicella Superiore DOC – wymaga 12 miesięcy starzenia, ceny 12-20 EUR.
Valpolicella Ripasso DOC – fermentowane na wytłokach z Amarone, ceny 18-35 EUR.
Amarone della Valpolicella DOCG – z suszonych winogron, min. 2 lata starzenia, ceny 30-100+ EUR.

W 2020 roku wprowadzono dodatkowe oznaczenia geograficzne – Valpolicella DOC Valpantena – które wskazują na specyficzną dolinę, słynącą z wyjątkowo mineralnych i aromatycznych szczepów. Dla kolekcjonerów i inwestorów najważniejsze są butelki z etykietą Riserva, które dla Amarone wymagają minimum 4 lat leżakowania. Taka klasyfikacja nie jest jedynie biurokracją – to mapa, która prowadzi konsumenta od lekkiej, wiśniowej świeżości po intensywną, suszoną owocowość z nutami tytoniu i skóry.

Szczepy fundamentem stylu: Corvina, Rondinella i Molinara

Choć w apelacji Valpolicella dopuszczono do użycia kilkanaście odmian, to rzeczywisty charakter wina definiuje ścisłe trio. Corvina Veronese stanowi kręgosłup każdej butelki – w blendzie Amarone jej udział musi wynosić co najmniej 45% (często sięga 70–80%). To właśnie ona dostarcza struktury taninowej, eleganckiej kwasowości oraz charakterystycznych nut wiśni i czarnego pieprzu. Jej skórka jest wyjątkowo bogata w antocyjany i garbniki, co czyni ją idealną do długiego suszenia (appassimento). Bez Corviny Amarone straciłoby swoją siłę i zdolność do starzenia.

Rondinella, stanowiąca zwykle 20–30% kupażu, pełni funkcję technicznego stabilizatora. Jej gruba skórka jest odporna na pleśń podczas suszenia, a wysoka zawartość cukru przyspiesza fermentację. Odmiana ta wnosi do wina delikatne nuty kwiatowe i ziołowe, ale przede wszystkim zapewnia głębię koloru oraz substancje zapobiegające nadmiernemu utlenianiu. W przeciwieństwie do Corviny, Rondinella ma niższy potencjał taniczny, dlatego jej nadmiar może skutkować wodnistym finiszem. Nowoczesne winiarstwo często ogranicza jej udział na rzecz Corviny.

Molinara i współczesne modyfikacje kupażu

Tradycyjnie trzecią odmianą była Molinara, która w przeszłości stanowiła nawet 15% składu. Jej nazwa pochodzi od mącznego nalotu na skórce (wł. molino – młyn). Molinara wnosiła jasny rubinowy kolor i świeżą kwasowość, ale współcześni producenci stopniowo ją eliminują. Powód? Jej cienka skórka źle znosi długie suszenie, a wino z jej przewagą szybko traci barwę. Zamiast niej, wielu winiarzy (np. Dal Forno Romano) sięga po Corvinone – mutację Corviny o większych jagodach i wyższej koncentracji tanin. Corvinone może zastąpić nawet 30% Rondinelli, co podnosi potencjał starzenia wina.

Corvina Veronese: dominanta (45–80%), źródło tanin, kwasowości i aromatów wiśni.
Rondinella: 20–30%, chroni przed utlenianiem, dodaje kolor i nuty ziołowe.
Corvinone (opcjonalnie do 30%): zwiększa ekstraktywność i zdolność do starzenia.
Molinara (historycznie do 15%): obecnie wypierana ze względu na słabą strukturę.

W praktyce degustacyjnej różnica między tymi szczepami jest wyczuwalna. Wino z przewagą Corviny (np. Amarone Classico 2015 od Giuseppe Quintarelli) będzie miało intensywny aromat czereśni, lukrecji i tytoniu, z długim, gorzkawym finiszem. Gdy w kupażu dominuje Rondinella, profil staje się lżejszy, z przewagą kwiatów i przypominającym poziomki owocem. Corvinone natomiast dodaje potężnych nut czarnej porzeczki i kakao, co widać w winach takich jak Amarone „Ca’ del Laito” od Monte Zovo (ok. 250 zł). To właśnie precyzyjny dobór tych odmian decyduje, czy butelka będzie kosztować 80 zł, czy przekroczy 500 zł.

Metody produkcji Amarone i technologia appassimento

Sekretem mocy i koncentracji Amarone della Valpolicella DOCG jest unikalna technologia appassimento – proces suszenia winogron. Zbiór odbywa się ręcznie, zazwyczaj od końca września do początku października. Grona układa się w jednowarstwowych skrzynkach (zwanych cassette) lub wiesza na sznurkach w dobrze wentylowanych pomieszczeniach zwanych fruttai. Wilgotność i temperatura są kontrolowane, aby zapobiec gniciu. Proces trwa od 100 do 120 dni, do stycznia lub lutego. W tym czasie grona tracą 35-40% swojej początkowej wagi, co radykalnie zwiększa stężenie cukrów, kwasów i związków fenolowych. Straty objętości są dramatyczne: z 1 kg świeżych winogron uzyskuje się zaledwie 0,6 kg do produkcji.

Ilość suszu na butelkę: Do produkcji jednej butelki Amarone potrzeba około 4-5 kg świeżych winogron (vs. 1,3 kg na wino stołowe).
Straty wagowe: Precyzyjna utrata 35-40% masy jest kluczowa dla uzyskania minimalnego poziomu alkoholu 14%, ale często sięga 15,5-16%.
Metody suszenia: Tradycyjne fruttai (naturalna wentylacja) vs. nowoczesne komory klimatyzowane (kontrolowana temperatura 10-15°C i wilgotność 60-70%).
Koszt produkcji: Wysokie nakłady pracy i ryzyko strat (pleśń, ataki owadów) tłumaczą cenę wejścia na poziomie 30-40 EUR za butelkę podstawowej wersji.

Fermentacja i dojrzewanie po appassimento

Po zakończeniu suszenia, grona są delikatnie tłoczone. Moszcz poddawany jest długiej, powolnej fermentacji w niskich temperaturach (18-22°C), która trwa od 20 do 50 dni. Ten etap jest krytyczny, ponieważ wysoka zawartość cukru i glicerolu spowalnia działanie drożdży. Niektórzy producenci, jak Giuseppe Quintarelli, stosują fermentację w beczkach z dębu słoweńskiego. Po fermentacji następuje dojrzewanie (affinamento). Minimalny okres to 2 lata dla wersji podstawowej, ale znakomite przykłady leżakują 4-6 lat w dużych beczkach (botti) z dębu słoweńskiego lub francuskiego. Proces ten wygładza taniny i integruje nuty alkoholowe. Ripasso to technika, gdzie do wina Valpolicella dodaje się wytłoki z Amarone, aby ponownie zainicjować fermentację, wzbogacając kolor i aromat – to metoda bardziej ekonomiczna niż pełne appassimento.

Nota degustacyjna Amarone i klasycznej Valpolicella

Degustacja tych dwóch win to studium kontrastu. Klasyczne Valpolicella DOC (ok. 40-60 PLN) zachwyca swoją lekkością. W nosie dominują świeże wiśnie, maliny i delikatna fiołkowa nuta. Na podniebieniu jest rześkie, z niską zawartością alkoholu (ok. 11-12%) i wyrazistą kwasowością. To wino o kruchej strukturze tanin, idealne do szybkiego spożycia, często w ciągu 2-3 lat od zbiorów. Jego finisz jest krótki, owocowy, z ledwie wyczuwalnym migdałowym akcentem pochodzącym od szczepu Corvina.

Amarone della Valpolicella – głębia i koncentracja

Amarone (ceny od 150 PLN w górę) to zupełnie inna kategoria. Dzięki procesowi appassimento powstaje wino o ekstrakcie i alkoholu sięgającym 15-16%. Nos jest intensywny, wielowarstwowy. Oprócz suszonych wiśni i czarnych porzeczek wyczuwalne są aromaty czekolady, tytoniu, skóry, lukrecji i suszonych ziół. Na podniebieniu jest potężne, aksamitne, z gęstą, słodkawą taniną. Finisz trwa kilkadziesiąt sekund, pozostawiając posmak rodzynek i gorzkiego kakao.

Kwasowość: W Valpolicella jest wysoka i orzeźwiająca; w Amarone średnia, zrównoważona przez glicerynę i alkohol.
Taniny: W Valpolicella są niskie, pyliste; w Amarone – wysokie, jedwabiste, ale wyraźnie wyczuwalne.
Potencjał starzenia: Valpolicella pije się młodo (do 3-5 lat); Amarone rozwija się przez 10-20 lat, zyskując nuty ziemi i trufli.
Przykład konkretny: Valpolicella Classico Superiore „La Casetta” (ok. 65 PLN) vs. Amarone Classico „Ca’ del Pipa” (ok. 180 PLN) – pierwsze do makaronu, drugie do dojrzewającego Grana Padano.

Różnice między Valpolicella Ripasso a Amarone della Valpolicella

Zrozumienie różnicy między Valpolicella Ripasso a Amarone della Valpolicella wymaga analizy procesu produkcji i kosztów. Ripasso powstaje przez dodanie wytłoków (skórek i pestek) pozostałych po tłoczeniu Amarone do młodego, klasycznego wina Valpolicella. Ta wtórna fermentacja trwa od 15 do 20 dni, a następnie wino dojrzewa w dębowych beczkach przez minimum 12 miesięcy. Amarone natomiast jest wytwarzane wyłącznie z suszonych winogron, bez żadnego doklepywania resztkami. Do produkcji jednej butelki Amarone potrzeba od 4 do 5 kg świeżych winogron, podczas gdy Ripasso zużywa około 2 kg plus wytłoki. To przekłada się bezpośrednio na cenę: Ripasso kosztuje od 80 do 120 zł, podczas gdy Amarone zaczyna się od 150 zł i sięga 400 zł za roczniki podstawowe.

Profil smakowy i struktura

Ripasso oferuje średnio pełne ciało, wyraźną kwasowość i umiarkowane taniny, co czyni je winem bardziej uniwersalnym przy stole. Aromaty obejmują wiśnie, jeżyny, suszone śliwki i delikatne nuty kakao. Amarone jest natomiast znacznie bardziej skoncentrowane: zawartość alkoholu wynosi od 15% do 17% obj., podczas gdy Ripasso osiąga 13%–14% obj. W nosie Amarone dominują dojrzałe czarne owoce, figi, tytoń i skóra, a taniny są gładkie, ale potężne. Różnica w potencjale starzenia jest również znacząca: dobre Ripasso (np. Tommasi Ripasso 2020) można przechowywać 5–8 lat, natomiast Amarone (jak Dal Forno Romano Vigna Serè 2016) rozwija się przez 20–30 lat.

Metoda produkcji: Ripasso używa wytłoków z Amarone; Amarone używa wyłącznie suszonych winogron.
Zawartość alkoholu: Ripasso 13–14% obj.; Amarone 15–17% obj.
Cena orientacyjna (2024): Ripasso 80–120 zł; Amarone 150–400 zł za podstawowe etykiety.
Potencjał starzenia: Ripasso 5–8 lat; Amarone 15–30 lat.
Klasyfikacja: Ripasso to DOC; Amarone to DOCG od 2010 roku.

Najczęstsze błędy przy wyborze i serwowaniu Amarone

Pierwszym błędem jest traktowanie Amarone jako wina uniwersalnego, nadającego się do każdego posiłku. Jego wysoka zawartość alkoholu (15–17%) oraz intensywna słodycz resztkowa (często 5–12 g/l) dominują delikatne dania. Unikaj łączenia Amarone z rybami, surowymi owocami morza czy lekkimi sałatkami – goryczka tanin i alkoholu zniszczy subtelne smaki. Lepiej wybierać je do dań bogatych w białko i tłuszcz: dojrzewających serów (Grana Padano, Gorgonzola), gulaszu z dziczyzny czy wołowiny po burgundzku. Pamiętaj, że Amarone to wino do degustacji, nie do gaszenia pragnienia.

Kolejna pułapka to niewłaściwa temperatura serwowania. Podawanie Amarone w temperaturze pokojowej, zwłaszcza latem (powyżej 22°C), podkreśla alkohol i zatyka aromaty. Optymalna temperatura to 16–18°C – butelkę wystarczy włożyć do lodówki na 20–30 minut przed otwarciem. Dotyczy to zarówno klasycznego Amarone, jak i starszych roczników. W przypadku młodszych win (poniżej 10 lat) dekantacja na 1–2 godziny przed podaniem jest obowiązkowa – usuwa osad i napowietrza taniny.

Wybór butelki często opiera się na cenie, ale to nie wystarczy. Oto konkretne kryteria, które warto sprawdzić przed zakupem:

Sprawdź apelację DOCG na etykiecie – wina bez tego oznaczenia mogą być mieszankami z innych regionów lub gorszej jakości.
Unikaj Amarone poniżej 120 zł – realny koszt produkcji (4–5 kg winogron, 100–120 dni suszenia) uniemożliwia niższą cenę. Butelki za 60–80 zł to często słabe Ripasso lub wina stołowe.
Zweryfikuj rocznik – najlepsze to 2015, 2016, 2019; unikaj 2014 i 2017 (deszczowe, niższa koncentracja).
Sprawdź obecność Corvina Veronese (min. 45%) – tańsze wina mają więcej Rondinelli, co daje mniej struktury i potencjału starzenia.

Jak uniknąć rozczarowania przy otwarciu?

Ostatni błąd to pomijanie oceny wina po odkorkowaniu. Nawet przy zakupie z renomowanej winnicy (np. Dal Forno Romano, Giuseppe Quintarelli) butelka może być wadliwa. Otwórz Amarone na 2–3 godziny przed planowanym podaniem – jeśli wyczujesz zapach mokrego kartonu, octu lub gotowanych warzyw, wino jest zepsute (wada korkowa, utlenienie). W takiej sytuacji reklamuj je u sprzedawcy – renomowane sklepy (np. Winologia, Dom Whisky) honorują zwroty. Dla bezpieczeństwa kupuj od dystrybutorów z kontrolowanym przechowywaniem (temperatura 12–15°C, wilgotność 70%).

Idealne połączenia kulinarne dla win Valpolicella

Dobór potraw do win z Valpolicelli wymaga zrozumienia ich struktury. Klasyczna Valpolicella Superiore o średnim ciele i kwasowości (12–13% alkoholu) doskonale komponuje się z daniami kuchni północnowłoskiej. Polecam risotto z radicchio di Treviso – goryczka cykorii przełamuje owocowość Corviny. Świetnie sprawdzą się też bigoli in salsa, czyli grube spaghetti z sardelami i cebulą. Unikaj potraw zbyt pikantnych lub wędzonych, które przytłoczą delikatne nuty wiśni i fiołków. W przypadku młodej Valpolicelli (do 3 lat) idealna temperatura serwowania to 14–16°C; podawaj ją do grillowanych warzyw czy lekkich wędlin, jak bresaola.

Ripasso i jego powinowactwo z kuchnią mięsną

Valpolicella Ripasso (13–14% alkoholu) to wino o wyraźniej strukturze taninowej, pochodzącej z wytłoków Amarone. Łącz je z daniami o średniej intensywności. Doskonale pasuje do pieczonej kaczki z sosem z granatu lub do ossobuco – gulaszu z cielęciny. Sprawdza się także z dojrzewającymi serami, np. Pecorino Toscano (12–18 miesięcy). Poniżej konkretne rekomendacje:

Dziczyzna: polędwica z jelenia w sosie z jałowca (ceny win Ripasso w przedziale 80–120 zł)
Makaron: pappardelle z ragù z dzika
Sery: Taleggio DOP lub Gorgonzola dolce – tłustość sera równoważy taniny
Pizza: z salsiccia (kiełbasą) i pieczonymi paprykami

Wyzwanie z Amarone: tłustość i długi finisz

Amarone della Valpolicella, z zawartością alkoholu 15–17% i nutami suszonych owoców, wymaga potraw o wysokiej zawartości białka i tłuszczu. Najlepszym połączeniem jest dojrzewająca wołowina, np. stek z polędwicy Fassona Piemontese (krwisty, 3 minuty z każdej strony). Doskonałe są też gulasze długo duszone, jak brasato al Barolo, ale z dodatkiem gorzkiej czekolady. Unikaj ryb i drobiu – Amarone je zdominuje. W przypadku deserów wybieraj gorzką czekoladę 70–85% kakao lub dojrzały Gorgonzola piccante (ceny win Amarone od 150 do 400 zł). Dekantacja na 1–2 godziny przed podaniem jest obowiązkowa, by zredukować intensywność alkoholu.

Praktyczne studium: interpretacje producentów Quintarelli i Dal Forno

Dwa nazwiska definiują skrajności filozofii Amarone: Giuseppe Quintarelli i Romano Dal Forno. Quintarelli, nazywany „Maestro”, reprezentuje tradycję i nieśpieszne dojrzewanie. Jego Amarone della Valpolicella Classico (ok. 1500–2500 zł za butelkę) powstaje bez pośpiechu, często leżakując w dużych słoweńskich dębach przez 7–8 lat przed premierą. Wino to charakteryzuje się niezwykłą elegancją, złożonością przypominającą suszone wiśnie, skórkę cytrusową i delikatne nuty balsamiczne, przy zaskakująco niskiej jak na Amarone zawartości alkoholu (ok. 15–16%). To interpretacja stawiająca na równowagę i potencjał starzenia mierzony w dekadach.

Dal Forno: nowoczesna ekstrakcja i moc

W opozycji stoi Romano Dal Forno z winnicy w Illasi (Valpolicella Orientale). Jego Amarone della Valpolicella (ceny zbliżone do Quintarelli, 1200–2000 zł) to wino o radykalnie odmiennym profilu. Stosuje on krótkie maceracje na zimno, a następnie długą fermentację w nowych barrique’ach. Efekt to wino o ekstremalnej koncentracji, gęstej, niemal czarnej barwie i potężnej mocy (często powyżej 17% alkoholu). Nota degustacyjna Dal Forno to eksplozja dojrzałych jeżyn, czarnej porzeczki, czekolady i wanilii, z taninami tak masywnymi, że wymagają dekady starzenia, by się wygładzić. To Amarone stworzone dla koneserów poszukujących maksymalnej mocy i ekstrakcji.

Quintarelli: Fermentacja w cementowych kadziach, starzenie 7 lat w dużych, neutralnych beczkach z dębu słoweńskiego. Styl: elegancki, warstwowy, o niższej kwasowości lotnej.
Dal Forno: Fermentacja w stali, starzenie 24 miesiące w 100% nowych barrique’ach (francuski dąb), a następnie butelkowanie bez filtracji. Styl: potężny, skoncentrowany, owocowo-czekoladowy.
Różnica w appassimento: Quintarelli suszy winogrona tradycyjnie w fruttai (do 150 dni), Dal Forno stosuje kontrolowane komory suszarnicze z wymuszonym obiegiem powietrza, skracając proces do 90 dni.

Wybór między tymi producentami to deklaracja preferencji stylistycznych. Quintarelli oferuje wino do kontemplacji, które ewoluuje w kieliszku przez godzinę, ujawniając nuty skóry i tytoniu. Dal Forno to natychmiastowa gratyfikacja mocy i owocu, która jednak wymaga odpowiedniego jedzenia – idealnie sprawdzi się do pieczonej jagnięciny z rozmarynem. Obaj dowodzą, że Amarone jest kameleonem, zdolnym do wyrażania zarówno delikatności terroir, jak i potęgi technologicznej innowacji. Dla kolekcjonera posiadanie obu interpretacji to klucz do zrozumienia pełnego spektrum Valpolicelli.

Najczęstsze pytania (FAQ)

Czym różni się Amarone od Valpolicelli?

Valpolicella to region winiarski w Wenecji Euganejskiej, a Amarone to konkretne, wytrawne wino produkowane w tym regionie. Valpolicella Classico jest lżejsze, podczas gdy Amarone powstaje z podsuszonych winogron, co daje wyższą zawartość alkoholu (14-16%) i intensywniejszy smak. Inne wina z regionu to Ripasso (mieszanka młodego wina z osadem Amarone) i słodkie Recioto.

Jaka jest cena dobrego Amarone della Valpolicella?

Ceny dobrego Amarone zaczynają się od około 100-150 zł (20-35 euro) za butelkę. Wina z renomowanych producentów, takich jak Allegrini, Masi czy Dal Forno, mogą kosztować 200-500 zł. Starsze roczniki (5-10 lat) i limitowane edycje sięgają nawet 1000 zł. W regionie Valpolicella w enotekach znajdziesz tańsze opcje od 70 zł, ale jakość rośnie wraz z ceną.

Z czym podawać Amarone della Valpolicella?

Amarone świetnie komponuje się z intensywnymi daniami: pieczoną wołowiną, dziczyzną (sarna, dzik), dojrzewającymi serami (Parmigiano Reggiano, Gorgonzola) oraz gulaszami. Pasuje też do gorzkiej czekolady i suszonych owoców. Unikaj delikatnych ryb czy sałatek – wino przytłoczy ich smak. Podawaj w temperaturze 18-20°C, dekantując je na 1-2 godziny przed podaniem.

Jaka jest różnica między Valpolicella Classico a Superiore?

Valpolicella Classico pochodzi z oryginalnego, historycznego obszaru (zazwyczaj lepsze gleby), ma niższy alkohol (11-12%) i jest lżejsze. Valpolicella Superiore musi dojrzewać minimum 1 rok (Classico – 0,5 roku) i ma wyższy alkohol (12-13%). Superiore często ma bardziej złożony smak i lepszą strukturę, ale oba są wytrawne. Ripasso to osobna kategoria, która łączy cechy obu.

Czy Amarone jest słodkie czy wytrawne?

Amarone jest wytrawne, mimo że powstaje z podsuszonych, słodkich winogron. Proces fermentacji przekształca cukry w alkohol, dając wysoką zawartość alkoholu (14-16%) i intensywny, gorzkawy finisz. W przeciwieństwie do słodkiego Recioto (również z Valpolicelli), Amarone nie zawiera resztkowego cukru. Jego smak to skoncentrowane wiśnie, suszone śliwki, tytoń i czekolada.

Amarone della Valpolicella to nie tylko wino – to esencja cierpliwości i mistrzostwa. Jego potężna struktura, uzyskana dzięki appassimento, oraz złożoność aromatów, od wiśni w alkoholu po nuty tytoniu i czekolady, czynią je jednym z najwspanialszych wyrazów terroir Veneto. Dla konesera to wino do medytacji, które ewoluuje w kieliszku przez godziny. Jeśli pragniesz doświadczyć tej harmonii mocy i elegancji, zobacz nasze rekomendacje i wybierz butelkę z renomowanej apelacji.

Nie odkładaj tej degustacji na później. Teraz sięgnij po klasycznego Amarone od Masi lub Dal Forno, podaj go do dojrzewającego sera Grana Padano lub dziczyzny i pozwól, by każdy łyk opowiedział historię wzgórz Valpolicelli. To doświadczenie zmieni Twoje postrzeganie włoskich win czerwonych.